ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ.

η εικόνα προφίλ του Παναγιώτης Γεννηματάς

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ

Το τέλος των ευρωπαϊκών μας ψευδαισθήσεων.

Το τέλος των ευρωπαϊκών μας ψευδαισθήσεων;

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι έγιναν οι παρακάτω δηλώσεις!!! Και όμως, έγιναν και πέρασαν άνευ αποχρώντων σχολίων!!!!

Φαίνεται ότι η ευρωπαϊκή ενοποίηση αποτελεί πλέον θλιβερή ιστορία που εξέπνευσε με το τέλος του 20ου αιώνα. Το μεγάλο ιστορικό πρότζεκτ της μεταπολεμικής Ευρώπης δεν φαίνεται να έχει πλέον ενεργούς υποστηρικτές. Ιδού, ο σημερινός Πρόεδρος της Ε.Ε., ο πολωνός με το αμερικανικό μικρό όνομα Ντόναλντ Τουσκ εκήρυξε επίσημα την ευρωπαϊκή ενοποίηση/ολοκλήρωση ως ουτοπία.

Είναι πολύ πιθανόν οι περίεργες αυτές και πολιτικά ατυχέστατες δηλώσεις να αποτελούν μία ακόμα θυσία της ηπειρωτικής Ευρώπης στο βωμό του βρετανικού ευρωσκεπτικισμού. Με το βρετανικό δημοψήφισμα προ οφθαλμών για την παραμονή ή όχι της Βρετανίας στην Ε.Ε., οι "ηγέτες" (!!!) των ηπειρωτικών ευρωπαϊκών κρατών προσπαθούν να πείσουν τους βρετανούς ψηφοφόρους να ψηφίσουν εναντίον του BREXIT δίνοντας την διαβεβαίωση ότι η υπόθεση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης έχει πλέον τελειώσει. Χωρίς, αλλοίμονο, να αναλογίζεται κανείς τί μπορεί να σημαίνει η διαβεβαίωση αυτή για το μέλλον της Ευρώπης και ιδιαίτερα για το άμεσο μέλλον της Ευρωζώνης που εδώ και μια πενταετία έχει εισέλθει σε επιθανάτιο ρόγχο χωρίς δυστυχώς διαφαινόμενη προοπτική αναστροφής!

Για την Ε.Ε. των εικοσιεννέα κρατών μελών η σχετική δήλωση του Προέδρου, αν την εκλάβει κανείς ως ειλικρινή πολιτική ομολογία, σημαίνει ότι απλώς η Ένωση για την οποία οι μεταπολεμικοί ευρωπαίοι ηγέτες αγωνίστηκαν με υπερεθνική αυταπάρνηση, θα παραμείνει μια διακυβερνητική-διακρατική συνεργασία στο υψηλό σχετικά επίπεδο ενοποίησης όπου την καθήλωσε η Συνθήκη της Νίκαιας το 2000/2004 και επιβεβαίωσε η Συνθήκη της Λισαβώνας το 2009. Για την Ευρωζώνη όμως η σημασία των δηλώσεων αυτών είναι αυτοχρήμα καταλυτική.

Από τις πρώτες στιγμές που η συζήτηση για την ευρωπαϊκή ενοποίηση διεπλάκη με την προοπτική της νομισματικής ενοποίησης (και αυτό ανάγεται ήδη στη δεκαετία του 1950), η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης ομολογήθηκε καθολικά ως αναγκαία και sine qua non προϋπόθεση για τη βιωσιμότητα του ενιαίου νομίσματος. Η ενεργοποίηση των σχετικών διαδικασιών από το 1969 και μετά εθεώρησε την αποδοχή της προϋπόθεσης αυτής ως δεδομένη. Τα συμπεράσματα της Επιτροπής Ντελόρ το 1989 κατέληξαν απλώς στην επιλογή η νομισματική ενοποίηση να προηγηθεί της πολιτικής ολοκλήρωσης ως επιπρόσθετη πολιτική εγγύηση ότι η ίδια η λογική του ενιαίου νομίσματος θα καθιστούσε αναπόφευκτη την επιτάχυνση της ενοποιητικής διαδικασίας. Με αυτό το πνεύμα έγινε η ΟΝΕ αποδεκτή από τις περισσότερες χώρες, πλην Γαλλίας και Γερμανίας, που χαιρέτησαν την προοπτική της και έσπευσαν να δηλώσουν το ενδιαφέρον τους για συμμετοχή. Με την βεβαιότητα της περαιτέρω ενοποίησης έγινε η ΟΝΕ αποδεκτή, παρ' όλη την θεσμική αναπηρία που απεικονίζεται στην καταστατική συμφωνία του Μάαστριχτ! Χωρίς όμως την πολιτική ολοκλήρωση που συμπεριλαμβάνει την δημοσιονομική πρωτίστως ολοκλήρωση της Ευρωζώνης, γίνεται καθολικά αποδεκτό, μέσα και έξω από την Ευρώπη, ότι η νομισματική ενοποίηση είναι καταδικασμένη. Νομισματική ενοποίηση είναι αδιανόητη χωρίς πολιτική ενοποίηση, χωρίς κεντρικούς πολιτικούς μηχανισμούς να την υποστηρίζουν! Τώρα λοιπόν που η Ευρωζώνη δοκιμάζεται σκληρά και δείχνει για μια ολόκληρη πενταετία τις δομικές της ανεπάρκειες και τις διαπιστωμένες θεσμικές αναπηρίες, με κύριο μάλιστα αντικείμενο πειραματισμού τη δυστυχή ελληνική οικονομία, έρχεται η επίσημη ευρωπαϊκή ηγεσία να διαβεβαιώσει πανηγυρικά ότι η πορεία προς την ολοκλήρωση αποτελεί ψευδαίσθηση και ουτοπία! Χωρίς να αναλογίζεται κανείς ότι με τον τρόπο αυτό η ίδια η ηγεσία της Ε.Ε. δίνει το σύνθημα της εγκατάλειψης της Ευρωζώνης και της επιστροφής στον νομισματικό εθνικισμό;;;;;;;

Τί άλλο να περιμένει λοιπόν η χειμαζόμενη από την τυφλή μνημονιακή υποδούλωση χώρα μας για να κάνει κι αυτή τις νέες ευρωπαϊκές επιλογές της, σύμφωνα με τις υποδείξεις του κυρίου Τουσκ; Οι οποίες βεβαίως δεν έγιναν χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση της Γερμανίας;

Τέλος λοιπόν των πάσης φύσεως ευρωπαϊκών ψευδαισθήσεων! Είναι βαρύ, πολύ βαρύ για όσους ανάλωσαν την δημόσια ζωή τους στην υπηρεσία του ομοσπονδιακού ιδανικού.

Τουσκ: Ουτοπική ψευδαίσθηση η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση

Oι ηγέτες που προωθούν τις ουτοπικές «ψευδαισθήσεις» μιας ενωμένης Ευρώπης έχουν χάσει την επαφή τους με τους πολίτες των χωρών τους και διατρέχουν τον κίνδυνο να δεχθούν πλήγμα από τους ευρωσκεπτικιστές λαϊκιστές που είναι αποφασισμένοι να οδηγήσουν σε διάσπαση την Ε.Ε., δήλωσε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ.

Η ομιλία του στο πλαίσιο της συνεδρίασης του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος έγινε ενώπιον αξιωματούχων συντηρητικών κομμάτων από χώρες της ΕΕ, μεταξύ αυτών πολλούς υποστηρικτές μιας περισσότερο ομοσπονδιακής Ευρώπης. Στο ακροατήριο ήταν μεταξύ άλλων η καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ.

Ο Τουσκ άσκησε κριτική στους υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, εκφράζοντας μια άποψη που απηχεί τη θέση μεγάλης μερίδας των πολιτών της γενέτειράς του, της Πολωνίας. Κατά την ομιλία του υπεραμύνθηκε της θέσης για περισσότερη εθνικής κυριαρχίας έναντι της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Προέτρεψε μάλιστα τους ηγέτες να αλλάξουν πορεία στην αντιμετώπιση των αντιευρωπαϊκών δυνάμεων, που καταγράφουν άνοδο στη Γαλλία, την Ολλανδία, την Ουγγαρία και άλλες χώρες: «Το φάντασμα της διάλυσης στοιχειώνει την Ευρώπη» τόνισε. «Το όραμα της ομοσπονδίας δεν μου φαίνεται να είναι η καλύτερη απάντηση σ' αυτό».

«Εμείς είμαστε σήμερα υπεύθυνοι ώστε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα με όλων των ειδών τις ουτοπίες—μια ουτοπία της Ευρώπης χωρίς έθνη-κράτη, μια ουτοπία της Ευρώπης χωρίς συγκρουόμενα συμφέροντα και φιλοδοξίες, μια ουτοπία της Ευρώπης που επιβάλλει τις δικές της αξίες στον κόσμο πέρα από τα σύνορά της».

Εξαιτίας της «εμμονής με την ιδέα της άμεσης και πλήρους ολοκλήρωσης, αποτύχαμε να παρατηρήσουμε ότι οι καθημερινοί άνθρωποι, οι πολίτες της Ευρώπης, δεν συμμερίζονται τον δικό μας ενθουσιασμό για την Ευρώπη. Απογοητευμένοι από τα σπουδαία οράματα του μέλλοντος, ζητούν να αντεπεξέλθουμε με την πραγματικότητα καλύτερα απ’ ό,τι κάναμε έως σήμερα… ο Ευρωσκεπτικισμός αναδείχθηκε σε μια εναλλακτική σε αυτές τις ψευδαισθήσεις».

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Η ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Με δεδομένη την επιμονή των θεσμών στα συγκεκριμένα μέτρα "προσαρμογής" μια ελάφρυνση του χρέους σήμερα δεν θα προσέφερε πολλά πράγματα, πέραν ενός θεωρητικού εξωραϊσμού της χρηματοπιστωτικής εικόνας που οι αγορές θα μπορούσαν στιγμιαία να εκτιμήσουν ως θετική, σε σχέση με το μεσομακροπρόθεσμο δανειακό κόστος. Όμως με τον ρυθμό που θα τρέξει η περαιτέρω ύφεση μέχρι το 2018 και τη σχετική υποχώρηση του ΑΕΠ το αναγκαίο ποσοστό περικοπής χρέους τότε θα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Το συμπέρασμα είναι ότι η χώρα υπόκειται σε στυγνή ανθρωποθυσία εν ονόματι χρέους που δεν πρόκειται να πληρωθεί ποτέ.

Handelsblatt: Κέρδισε ο Σόιμπλε, κρατήθηκαν τα προσχήματα και η Ελλάδα ξανασώθηκε - Press...

«Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κέρδισε, το ΔΝΤ υποχώρησε και η Ελλάδα για άλλη μια φορά σώθηκε», αναφέρεται σε σχόλιο της Handelsblatt, υπό τον τίτλο «Κρατήθηκαν τα…PRESSPUBLICA.GR|ΑΠΟ PRESSROOM

EINAI O ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ; (β'μέρος)

Οι ποικίλες αντιδράσεις στην προηγούμενη "δοκιμαστική" μου ανάρτηση σχετικά με τον "αριστερό" χαρακτήρα της σημερινής κυβέρνησης και της τρέχουσας κυβερνητικής πλειοψηφίας με υποχρεώνει, όπως είχα άλλωστε δεσμευτεί, να προχωρήσω σε διευρυμένο και συμπληρωματικό σχολιασμό.

Αρχίζω με μιαν θεωρητική "υπόθεση" που ασφαλώς δεν μπορεί να θεωρηθεί υποχρεωτικά τελεσίδικη και καθολικής ισχύος, εφ' όσον χρησιμεύει απλώς ως εργαλείο διευκόλυνσης της κατανόησης του συνόλου των ισχυρισμών-συλλογισμών που δοκιμαστικά κατέθεσα.

Επειδή το οικονομικο-κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο ιστορικά συνεχίζεται η ζωή μας εξακολουθεί να είναι καπιταλιστικό δεν νομίζω ότι ένας εργαλειακός ορισμός της αριστεράς, όπως απαιτείται στην περίπτωσή μας, μπορεί να αγνοεί τρεις βασικές προϋποθέσεις.Σύμφωνα μ' αυτές η "αριστερά" στις μέρες μας, για να είναι αξιοπρεπής και γνήσια αριστερά πρέπει: 1) Να οργανώνεται και να αναπτύσσεται προεχόντως γύρω από την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της εργασίας (εφ' όσον βεβαίως δέχεται κανείς ότι η θεμελιώδης διάκριση στο σημερινό οικονομικο-κοινωνικό σύστημα εξακολουθεί να είναι η διάσταση κεφαλαίου-εργασίας, δηλ. καπιταλισμός). 2) Το κύριο έργο της οφείλει ως εκ του προηγουμένου να συνίσταται στην αντίκρουση και στον περιορισμό των δυσμενών επιπτώσεων επί της εργασίας που συνεπάγονται οι πολιτικές που συνδέονται με την κεφαλαιακή συσσώρευση, την εργασιακή εκμετάλλευση και την όποια συναφή επιδείνωση του ευρύτερου περιβάλλοντος των εργαζομένων. Και 3) Όσο κι αν στο σημείο αυτό δεν μπορεί να είναι κανείς κατηγορηματικός, μια σοβαρή αριστερά δεν μπορεί να εμφανίζεται αποδεσμευμένη από τη μαρξική ανάλυση και γλωσσική κωδίκευση, εφ' όσον, απ' ότι ξέρουμε εμείς οι αδαείς, δεν έχει μέχρι σήμερα εμφανιστεί άλλη θεωρία προσφορότερη από τον μαρξισμό για την ανάλυση και κατανόηση του καπιταλιστικού συστήματος, από την πλευρά βεβαίως της εργασίας.

Με βάση την υπόθεση αυτή δεν μπορώ επομένως να θεωρήσω τον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και της εποχής των Εξαρχείων (4%) ως γνήσιο εκφραστή της αριστεράς στη σημερινή Ελλάδα. Ποτέ δεν υπέταξε την στρατηγική του στα εργασιακά συμφέροντα και ΠΟΤΕ δεν μίλησε με σχετική συνέπεια την μαρξική ιδιόλεκτο. Ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρξε μαρξικό κόμμα. Υπήρξε από αρχής αναρχοαυτόνομος πόλος ανομικών αλλά ασυγκρότητων ανησυχιών που οι περιστάσεις απλώς (ταχεία φθορά συστημικών κομμάτων) ώθησαν να καταλάβει την κενή (εκκενωμένη μαζικά από την καταιγιστική φθορά του "όλου" ΠΑΣΟΚ) θέση της αριστεράς στην Ελλάδα, δια μέσου ενός τετριμμένου και πρόχειρου, "εκ των ενόντων" εθνολαϊκού τυχοδιωκτισμού. Όσοι μαρξιστές συμπορεύτηκαν περιστασιακά μαζί του τον έχουν εγκαταλείψει, με κυριότερη περίπτωση την απομάκρυνση του σοβαρού και θεωρητικά εγκρατέστατου μαρξιστή θεωρητικού Γιάννη Μηλιού.

Πολλοί φίλοι αντέδρασαν στην ανάρτησή μου επιμένοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι οπωσδήποτε "αριστερά". Ας με συμπαθήσουν, αλλά οι φίλοι αυτοί θέλουν η αριστερά στην Ελλάδα να υπάρχει σώνει και καλά ως ο "κακός" της πολιτικής μοίρας του τόπου. Αν είναι έτσι ας την έχουν. Κι ας είναι αυτή που τους αξίζει, εφ' όσον έτσι την επιθυμούν. Δεν είναι δική μου δουλειά να τους βοηθήσω να κατανοήσουν τί είναι αριστερά και τί δεν είναι. Ο καθένας διαλέγει μόνος του και με βάση τις δικές τους εμπειρίες και ανάγκες το φάντασμα που θα ονειρευτεί...

Άλλοι φίλοι, ειλικρινείς και αναντιρρήτως έντιμοι παλαιοί "αριστεροί", έστω και αυτονομιζόμενοι, αντέδρασαν διαμαρτυρόμενοι γιατί ''υποτιμώ" τον αριστερό χαρακτήρα της σημερινής κυβέρνησης (που τους έχει βεβαίως τόσο ύπουλα και προδοτικά παγιδεύσει στην σημερινή υποτέλεια και στον σημερινό εξανδραποδισμό). Στους φίλους αυτούς λέω ότι δεν υποτιμώ ποτέ όποιον έχει φτάσει στην εξουσία με τη λαϊκή ψήφο.Δεν είμαι όμως υποχρεωμένος και να υπολήπτομαι όποιον την προδίδει προκλητικότατα και μάλιστα με αριστερή προκάλυψη. Το ΠΑΣΟΚ έγινε βεβαίως γρήγορα συντήρηση. Αλλά το ΠΑΣΟΚ υπήρξε ΕΓΓΕΝΩΣ και εξ αρχής συνασπισμός κεντροαριστερός και πολυσυλλεκτικός, με δεδομένο και συνεχώς αναπροσαρμοζόμενο σε ευδιάκριτες πολιτικές φάσεις συντεταγμένο πολιτικό λόγο. Υπήρξε κόμμα, όχι συρφετός.

Από αυτό που λέγεται σήμερα ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέρουμε τί μπορεί να προκύψει αύριο. Δεν είναι η στιγμή για τέτοιες υποθέσεις. Άλλα φέρνει μια εκλογική ήττα, άλλα μια δεύτερη εκλογική νίκη, άλλα μια τριετής παραμονή στην εξουσία. Εύχομαι ο χτεσινός συρφετός να πάρει κάποια ευανάγνωστη πολιτική μορφή. Αλλά το κενό στην αριστερά ΥΠΑΡΧΕΙ. Και είναι περίεργο που εξακολουθεί να υπάρχει, όταν ο κόσμος της εργασίας έχει σήμερα εξουθενωθεί και εξανδραποδιστεί!!!! Ίσως η αιτία να είναι αυτή. Αλλά εν πάση περιπτώσει, ΑΡΙΣΤΕΡΑ είναι ότι ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ και το πολιτικό της σύστημα. Όχι ό,τι απλώς την ΔΙΑΦΙΛΟΝΙΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΗΘΕΙ ΑΠ' ΑΥΤΗΝ φιλώντας όλες τις κατουρημένες ποδιές και να γίνει κι αυτή για λίγο χαλίφης στη θέση του χαλίφη.....

Χαιρετισμούς στην εξουσία.....

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Eνα τεράστιο λάθος πολιτικής και ιδεολογικής αξιολόγησης

ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ; (α' μέρος).

Mε μεγάλη λύπη θα επιχειρήσω να επιστήσω την προσοχή των φίλων σε ένα τεράστιο λάθος πολιτικής και ιδεολογικής αξιολόγησης που εδώ και τρία-τέσσερα χρόνια έχει, σκοπίμως ή από κεκτημένη αδράνεια σκέψης, καλλιεργηθεί. Το λάθος αυτό είναι το ότι κατατάσσομε τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, τον ΣΥΡΙΖΑ του επί πλέον του αρχικού εκλογικού ποσοστού 4%, στην αριστερά. Πρόκειται για σημαντικό λάθος, το οποίο, παράλληλα με την σκοπίμως καλλιεργούμενη από τα νεοσυντηρητικά πολιτικά αντανακλαστικάαποπροσανατολιστική προπαγάνδα , έχει καλλιεργήσει και συνεχίζει να τροφοδοτεί ένα εντελώς άτοπο και ανεδαφικό, αν όχι και φαρσοκωμικό νεοαντικομμουνισμό που στερείται παντελώς πολιτικού και ιδεολογικού ερείσματος. Από τον σημερινό κυβερνώντα ΣΥΡΙΖΑ το αρχικό αριστερό 4% έχει ήδη αποχωρήσει. Ο σημερινός κυβερνητικός σχηματισμός δεν έχει ίχνος ως εκ τούτου αμιγώς αριστερή ιδεολογία, όπως φαίνεται καθαρότατα και στο wording του που απέχει παρασάγγες από οποιοδήποτε καλοθεμελιωμένο στους κώδικες της παραδοσιακής αριστεράς ιδιόλεκτο. Αντίθετα, στο σημερινό κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ έχει βρει διέξοδο ένα συναισθηματικά συντεταγμένο συνονθύλευμα μικροπουζαντισμού α λα ελληνικά, το οποίο εντάσσεται ανετότερα στον ακροδεξιό παραδοσιακό εθνολαϊκισμό που μεγάλο μέρος της ΝΔ εξακολουθεί να συγκρατεί ακόμη... Ο μη αριστερός αυτός εθνολαϊκισμός δικαιολογεί πλήρως την αγαστή συνεργασία με τους ΑΚΕΛ, εις πείσμα των ουκ ολίγων φαινομενικά συγκρουσιακών διαφορών που συχνά εμφανίζονται να θέτουν σε κίνδυνο την κυβερνητική συγκατοίκηση. Αντίθετα, η άνετη κυβερνητική συνύπαρξη επιβεβαιώνει τα όσα πιο πάνω ισχυρίζομαι. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ έχουν κοινή ιδεολογική βάση που δεν είναι οπωσδήποτε αριστερή αλλά παραδοσιακά παλαιοσυντηρητική, με ενδιάθετο υπόβαθρο φασιστικών αντισυναισθημάτων (ressentiments) που τροφοδοτεί εντατικά η απειλή σύνθλιψης της μικροϊδιοκτησίας και το φάσμα της επεκτεινόμενης ανεργίας. Η σημερινή αποθήκη ΣΥΡΙΖΑ είναι επομένως ιδεολογικά ρευστή και η τυχόν παρουσία ή παραμονή παλαιοαριστερών ή νεοαριστερών ευκαταστάτων τουριστών στις τάξεις της (τύπου Τσακαλώτου ή Σταθάκη κ.α. συναφών) δεν πρέπει να μας παρασύρει. Το μείζον πρόβλημα στη σημερινή Ελλάδα ίσως είναι η απουσία πραγματικής αριστεράς. Το ίδιο όμως ισχύει και σε ολόκληρη την Ευρώπη, μετά τη σύντηξη της σοσιαλδημοκρατίας με τη νεοφιλελεύθερη συντήρηση που έχει συντελεστεί από τις αρχές του '90.Το ερώτημα όμως είναι ένα: τί μπορεί να σημαίνει ΑΡΙΣΤΕΡΑ σε μια οικονομία υπηρεσιών στο σύγχρονο κόσμο;;;;. Φοβάμαι ότι απάντηση δεν θα είναι για πολύ καιρό δυνατή, με αποτέλεσμα η δημοκρατία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης που νομίζουμε ότι πιστεύουμε ακόμα και κάποιοι 'άλλοι εξακολουθούν να νομίζουν ότι στηρίζουν να διαβρώνεται συστηματικά από τον νεοφιλελεύθερο αλλά και τον μικροαστικό φασισμό που αμφίπλευρα την ροκανίζουν. Αν χρειαστεί θα επανέλθω αναλυτικότερα.

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 MAΪOY 2016 - DEAL news

Eυρωπαϊκή ενοποίηση ή νομισματικός εθνικισμός;

H φθορά των θεμελίων της Eυρωζώνης και η ανάγκη ρεαλιστικής συναίνεσης

H εμπειρία των τελευταίων είκοσι ετών επιβεβαίωσε πανηγυρικά ότι ένα πρότυπο ανάπτυξης στηριγμένο στον υπερβολικό δημόσιο και ιδιωτικό δανεισμό αποτελεί επικίνδυνη ωρολογιακή βόμβα για κάθε υπερδανεισμένη οικονομία. Tο μέγεθος επομένως της κρίσης που η παγκόσμια οικονομία πρόσφατα εβίωσε, και από την οποίαν η Eυρώπη ακόμη δεν μπορεί να ανακάμψει, θα έπρεπε να είχε ήδη προσανατολίσει ενεργότερα τους προβληματισμούς προς ένα νέο πρότυπο μεγέθυνσης, ικανό να λειτουργεί χωρίς υπερβολικό δημόσιο και ιδιωτικό δανεισμό.

H ιστορική σχέση του πλούτου με το χρέος φαίνεται κατ’ αρχήν ακατάλυτη. O μηχανισμός της δανειακής κεφαλαιακής συσσώρευσης είναι προγενέστερος και ισχυρότερος της βιομηχανικής, με την οποίαν απογειώθηκε ο καπιταλισμός τους τελευταίους δύο αιώ- νες. Δεν είναι τυχαίο ότι στη φάση της καπιταλιστι- κής υπερωρίμανσης η βιομηχανική συσσώρευση έχει παραχωρήσει την προτεραιότητα του σχηματισμού κεφαλαίου στη χρηματοπιστωτική διαδικασία. H παλινδρόμηση όμως αυτή, από την παραγωγή και το εμπόριο στη χρηματοπιστωτική προτεραιότητα, την επανάληψη της οποίας συναντούμε τακτικά σε παλαιότερες φάσεις της ιστορίας της οικονομίας, δεν είναι αρκετός λόγος για μοιρολατρική διανοητική παραί- τηση. Aντίθετα αποτελεί λόγο για εντονότερο δημι- ουργικό βασανισμό. H υπό το κράτος των ζοφερών αποτελεσμάτων μιας αποτυχημένης διαχείρισης καλλιέργεια μιας γενικό- τερης φοβίας προς το χρέος (την πίστωση), κινδυνεύει να καθηλώσει τις οικονομικές δράσεις σε τροχιά χα- μηλών αναπτυξιακών προσδοκιών, που με τη σειρά τους κινδυνεύουν αντίστοιχα να απονευρώσουν τις δυναμικές συσσώρευσης του κεφαλαίου και να απο- μακρύνουν την ανάκαμψη. Παράλληλα όμως με την προηγούμενη επιφύλαξη, ένα σύγχρονο θεωρητικό ρεύμα έχει διαμορφωθεί γύρω από τις εντυπωσιακές ιστορικοσυγκριτικές μελέτες του Γάλλου οικονομολόγου Piketty, σύμφωνα με το οποίο ουσιαστικό στοιχείο ενός νέου πιο ισορροπημένου προτύπου ανάπτυξης πρέπει να είναι η δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος και η συγκράτηση των δυναμικών ανισοκατανομής που έχουν αποδεσμευτεί τα τελευταία 30 χρό- νια στις ανεπτυγμένες δυτικές οικονομίες. Στον αντίποδα της αντίληψης αυτής κινείται εμ- φανέστατα το πρόγραμμα αντιπαραγωγικής διαχείρισης της ελληνικής χρεωκοπίας.

Oι περίφημες “διαρθρωτικές” μεταρρυθμίσεις που κατ’ εξακολούθηση απαιτεί η Tρόϊκα και κανοναρχεί ο Γερμανός υπουργός Oικονομικών, ουσιαστικά συνίστανται στη συνεχή μείωση των κατωτάτων μισθών, στη χαλάρωση των εργασιακών δεσμεύσεων και στην αποδόμηση της προστασίας από τις απολύσεις. Mέτρα βεβαίως τα οποία, εκτός από την καταστροφική καταναλωτική περιθωριοποίηση ενός πολύ μεγάλου τμήματος του ενεργού πληθυσμού, ενισχύουν απερίφραστα την εμβάθυνση των ανισοτήτων εν ονόματι μιας φαντασιακής ανάκτησης ανταγωνιστικότητας. Tο παράδειγμα της ίδιας της Γερμανίας, όπου το μερίδιο των αμοιβών της εργασίας στο εθνικό εισόδημα είναι σήμερα σημαντικά χαμηλότερο απ’ ότι ήταν στις αρχές του 21ου αιώνα, είναι το χαρακτηριστικότερο δείγμα της εμμονής των ασκούμενων αναδιαρθρωτικών πολιτικών στην ανα- παραγωγή των υφεσιακών ανισοτήτων.

H αλλαγή αναπτυξιακού παραδείγματος μετά τη χρυσή μεταπολεμική τριακονταετία συντελέστηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80. H διεθνοποίηση του νέου παραδείγματος επιβλήθηκε με τη λεγόμενη “Συναίνεση της Oυάσιγκτων” το 1987. H κατάρρευση το 1989 του υπαρκτού έως τότε σοσιαλιστικού κόσμου αποδέσμευσε τους μηχανισμούς αναπαραγωγής του κεφαλαίου από κάθε ανασταλτικό ενδοιασμό ώστε, μέσα από μια πολιτική απροϋπόθετης απελευθέρωσης των αγορών και κατεδάφισης των ιστορικών κεκτημένων του κόσμου της εργασίας, να εκτοξευτούν σε ελάχιστο χρόνο οι ανισότητες στα αδιανόητα ιστορικά ύψη που περιγράφονται στα βιβλία του Piketty. Ίσως μάλιστα το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα η Eυρωζώνη να μην οφείλεται τόσο (όσο αφήνεται επιτήδεια να εννοηθεί) στις διαχειριστικές αποτυχίες των απείθαρχων κρατών και κυβερνήσεων στις οικονομικά χειμαζόμενες σήμερα ευρωπαϊκές οικονομίες, όσο στην αποτυχία της δογματικής εναπόθεσης της τύχης των εθνικών οικονομιών στην υποτιθέμενη ρυθμιστική παντοκρατορία των αγορών και στο πάγωμα της διαδι- κασίας ολοκλήρωσης του θεσμικού εποικοδομήματος της Eυρωζώνης. Aυτό είναι άλλωστε και το περιεχόμενο της λεγόμενης “Συναίνεσης του Bερολίνου” που εξειδικεύει την “Συναίνεση της Oυάσιγκτων” στην ευρωζωνική πραγματικότητα.

Eίναι χαρακτηριστικό ότι κοινός παρανομαστής της εφαρμογής των ως άνω διδ

Tα αποτελέσματα της πολιτικής αυτής είναι αρκούντως θλιβερά.

H εμφανέστατη φθορά των συστημικών θεμελίων της Eυρωζώνης, αναπόφευκτα συνούμων “συναινέσεων” είναι η ευρωπαϊκή προσφυγή στις τεχνικές υπηρεσίες του ΔNT ως εντολοδόχου και εκτελεστικού βραχίονα των προηγουμένων.δεύεται από τη στροφή στον ευρωσκεπτικισμό και τον νομι- σματικό εθνικισμό.

H αντιστροφή αυτών των αποδιαρθρωτικών τάσεων είναι ως εκ τούτου επιτακτική, αν βεβαίως το συνολικό ιστορικό σχέδιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης θέλει να διασωθεί.

Eάν στη θέση της ισχύουσας και αποτυχημένης “Συναίνεσης του Bερολίνου” αποκατασταθεί μια νέα ρεαλιστική πανευρωπαϊκή συναίνεση, το χαμένο έδαφος της ευρωκοινοτικής αλληλεγγύης είναι σαφώς ανακτήσιμο.

Διαφορετικά, το σταθερά διαγραφόμενο όλα αυτά τα χρόνια ενδεχόμενο ενός Grexit θα αποτελέσει την απαρχή της θεσμικής ρευστοποίησης μιας αποτυχημένης νομισματικής ενοποίησης, στο βωμό της οποίας κινδυνεύει να θυσιαστεί το μείζον πολιτικό και ιστορικό πρόταγμα μιας συνεκτικά ολοκληρωμένης Eυρώπης.